Er zijn momenten in het leven van een kind die we gemakkelijk onderschatten omdat ze klein lijken. Een speelafspraak die plotseling wordt afgezegd. Een beste vriend die de volgende dag liever met iemand anders speelt. Een verjaardag waarvoor alle kinderen uit de klas worden uitgenodigd, behalve jouw zoon of dochter. Of juist dat ene moment waarop je kind stralend thuiskomt en vertelt: "Mama, ik heb vandaag een nieuwe vriend gemaakt." Voor een volwassene lijken het misschien g

Wat leren jongens vandaag over mannelijkheid? Naar aanleiding van de WK-finale deel ik een bredere reflectie over opvoeding, rolmodellen en de mannen die we samen helpen vormen.

Recent mocht ik samenwerken met One. rond het thema: rust. Een onderwerp dat me diep raakt. Niet alleen als professional, maar ook als moeder en mens. Want hoe meer ik werk met ouders en gezinnen, hoe meer ik zie dat veel ouders verlangen naar rust in het gezin. Minder strijd. Meer verbinding. Meer zachtheid in het dagelijks leven met kinderen. Toch proberen we die rust vaak eerst buiten onszelf te creëren. Met routines. Met opvoedstrategieën. Met nog meer informatie over hoe

Afgelopen zondag was het Moederdag in Portugal. Komende zondag vieren we het onder andere in Nederland. En eerlijk? Ik heb altijd een dubbel gevoel gehad bij Moederdag. Niet omdat ik het niet mooi vind. Integendeel. Ik smelt van de kleine handjes die een knutselwerkje vasthouden alsof het het grootste kunstwerk ter wereld is. Van scheve hartjes, glitters op de keukentafel en briefjes waarop staat: “Liefste mama.” Ik hou van de knuffels. Van de kusjes. Van de trotse gezichtjes

Afgelopen vrijdag hadden we een bijzonder moment met MOM Talks. Wat een jaar geleden begon als een maandelijkse online samenkomst, is uitgegroeid tot iets wat ik alleen kan omschrijven als een village. Voor het eerst kwamen we live samen, moeders en kinderen. In het Kralingse Bos, in het gras, tussen de bomen. En wat daar ontstond, liet me opnieuw voelen waar dit werk écht over gaat. Kralingse Bos aquarel from Cristiana Franco Meer dan een bijeenkomst Kinderen van verschillen

Wanneer ik ouders vraag wat zij hun kinderen later hopen mee te geven, krijg ik zelden antwoorden als goede cijfers, een succesvolle carrière of een groot huis. Veel vaker hoor ik woorden als liefde, veerkracht, vertrouwen, eerlijkheid, respect of verbondenheid. We verlangen ernaar dat onze kinderen opgroeien tot mensen die stevig in het leven staan, die zichzelf kennen en die vanuit hun hart kunnen bijdragen aan de wereld om hen heen. En toch merk ik dat we in het dagelijks

Veel ouders proberen gedrag te corrigeren, terwijl er iets anders speelt. In deze reflectie deel ik wat ouders vaak missen in de emotionele ontwikkeling van hun kind, en hoe een kleine verschuiving alles kan veranderen.

Wat verstaan we eigenlijk onder spirituele opvoeding? In dit artikel ontdek je waarom spiritualiteit niets te maken hoeft te hebben met religie of overtuigingen, maar alles met verwondering, verbinding en de innerlijke ontwikkeling van een kind.

Het is een thema dat steeds opnieuw terugkomt in mijn MOM Talks, oudergroepen en individuele begeleiding. Ouders die zeggen: “Ik wil het goed doen.” “Ik ben bang om fouten te maken.” “Ik wil mijn kind niet tekortdoen.” “Wat als ik te streng ben?” “Wat als ik te zacht ben?” En onder al die vragen voel ik vaak hetzelfde: angst. Niet omdat ouders zwak zijn. Niet omdat ze falen. Maar omdat veel ouders vandaag opvoeden onder enorme druk. Druk van meningen. Druk van social media. D

De natuur heeft mij iets geleerd wat geen enkel opvoedboek ooit zo helder heeft kunnen uitleggen. Je kunt een zaadje iedere dag water geven. Je kunt zorgen voor vruchtbare grond, voldoende licht en een veilige plek om te groeien. Je kunt het beschermen tegen de kou en met aandacht verzorgen. Maar hoe graag je ook zou willen, je kunt het niet sneller laten groeien. Iedere keer wanneer ik door een bos wandel of stilsta bij een oude eik, word ik opnieuw herinnerd aan die eenvoud

Het is een onderwerp dat vaak terugkomt in gesprekken met ouders. Vooral met bewuste ouders. Ouders die liefdevol willen opvoeden. Die hun kinderen ruimte willen geven. Die het anders willen doen dan vroeger. En toch hoor ik vaak zinnen zoals: “Ik voel me schuldig als ik nee zeg.” “Ik wil mijn kind niet teleurstellen.” “Ik wil geen strenge ouder zijn.” “Ik twijfel of ik te hard ben.” “Ik geef vaak toe om strijd te vermijden.” Misschien herken je dat. Je weet dat grenzen belan

Ik voel het steeds vaker. In mijn werk met ouders. In gesprekken op schoolpleinen. En ook thuis, als moeder van drie kinderen. Deze generatie kinderen vraagt iets anders van ons. Niet omdat kinderen “moeilijker” zijn geworden. Niet omdat ouders falen. Maar omdat veel oude opvoedmodellen niet meer aansluiten bij wie kinderen vandaag zijn, en bij wat deze tijd van ons vraagt. Waar vroeger gehoorzaamheid centraal stond, vraagt deze generatie om verbinding. Waar vroeger aanpassen

Er was een periode waarin ik mezelf vaak hoorde denken: “Waarom reageer ik hier zo sterk op?” Mijn kinderen deden iets kleins… maar in mij gebeurde iets groots. Frustratie. Ongeduld. Spanning in mijn lichaam. Woorden die sneller kwamen dan ik eigenlijk wilde. En telkens weer dat gevoel achteraf: Dit ging niet alleen over hen. Dat was het moment waarop ik de spiegel begon te zien. Image from 101 cats Wat is de spiegelwet in opvoeding? De spiegelwet betekent dat wat ons raakt i

Ik stel mezelf deze vraag regelmatig. Niet op de momenten dat alles goed loopt. Maar juist op de dagen dat het schuurt. Wanneer ik moe ben, sneller reageer dan ik zou willen, of twijfel aan mijn keuzes als ouder. Wat wil ik mijn kinderen écht meegeven? Niet wat de buitenwereld belangrijk vindt. Niet wat “hoort”. Maar wat voor mij, diep vanbinnen, klopt. Opvoeden gebeurt vaak automatisch... tenzij we bewust kiezen Veel van wat we doen als ouder komt niet uit bewuste keuzes. He

Gisteren was het Wereldwijde Vriendschapsdag , een dag die me doet stilstaan bij hoe essentieel vriendschap is, en hoe bijzonder het is om dat proces bij kinderen van dichtbij te mogen volgen. Ik werk met ouders, ik ben zelf moeder, en keer op keer zie ik het gebeuren: Vriendschap raakt. Het raakt kinderen én ouders. Omdat het ons herinnert aan een diepe menselijke behoefte: gezien, begrepen en geliefd worden, gewoon zoals we zijn. Maar vriendschap bij kinderen is niet statis

Ik werk met ouders. Ik ben zelf moeder. En telkens opnieuw zie ik hetzelfde gebeuren: we denken dat wij de opvoeders zijn — de gidsen, de...

Vakanties zijn bedoeld om op te laden, te verbinden, te genieten. En toch hoor ik vaak van ouders en herken ik soms ook bij mezelf: "We waren samen, maar iedereen zat met zijn eigen scherm." "We hadden rust gepland, maar kwamen eigenlijk vermoeider terug." "Ik voelde me schuldig dat ik er niet ‘meer’ uithaalde." We willen zó graag dat de vakantie ‘mooi’ is. Dat we herinneringen maken, diepe gesprekken voeren, eindelijk écht tijd met de kinderen doorbrengen. Maar dan komt het

“Dat is typisch iets voor jongens.” “Meisjes zijn gewoon rustiger.” “Jongens houden van stoeien, meisjes van knutselen.” Ik hoor dit...

“Niet huilen, dat is voor meisjes.” Die woorden hoorde ik laatst op een schoolplein. Mijn hart kromp ineen. Want ik wist: het begint hier. Het idee dat jongens ‘stoer’ moeten zijn, hun tranen moeten inslikken, zich groot moeten houden... ook als het pijn doet, ook als ze bang zijn, ook als hun hart breekt. Als moeder van twee jongens en als opvoedcoach werk ik met ouders die het anders willen doen. Die wéten dat emoties onderdrukken alleen maar leidt tot innerlijke verwarring

Als moeder van twee jongens en een meisje en als opvoedcoach zie ik het elke dag: hoe vroeg kinderen al ideeën oppikken over wat jongens...