Wie vraagt er eigenlijk hoe het met moeder gaat?
Er zijn vragen die we bijna automatisch stellen wanneer we een gezin ontmoeten. Hoe gaat het met de kinderen? Vinden ze het leuk op school? Slapen ze goed? Hoe gaat het met hun ontwikkeling?
We vragen naar de eerste stapjes, schoolresultaten, vriendschappen en alle veranderingen die bij het opgroeien horen. En terecht. Kinderen verdienen onze aandacht, belangstelling en zorg.
Maar er is een vraag die we opvallend gemakkelijk overslaan.
Hoe gaat het eigenlijk met de vrouw die voor hen zorgt?
Niet alleen of ze het allemaal redt. Of ze voldoende slaapt. Of het gezin goed draait. Maar hoe het werkelijk met haar gaat. Met haar gevoelens, verlangens, relaties en de dingen die haar leven betekenis geven.
Wanneer iedereen gewend raakt aan jouw zorg
In veel gezinnen ontstaat door de jaren heen een bijna vanzelfsprekende verdeling van aandacht.
Een moeder merkt op wanneer haar kind stiller wordt, wanneer er spanning ontstaat tussen broers en zussen of wanneer haar partner een moeilijke periode doormaakt. Ze onthoudt afspraken, anticipeert op behoeften en probeert ruimte te maken voor wat de mensen om haar heen nodig hebben.
Veel van die zorg komt voort uit liefde. Tegelijkertijd kan ze zo vertrouwd worden dat bijna niemand nog ziet hoeveel aandacht en verantwoordelijkheid ermee gemoeid zijn.
En soms raakt ook de vrouw zelf eraan gewend om haar eigen behoeften pas op te merken wanneer alles voor anderen geregeld is.
Ik vind dat een bijzonder interessant gegeven. Want wat gebeurt er binnen een gezin wanneer één persoon zo sterk verbonden raakt met het zorgen voor anderen dat haar eigen binnenwereld steeds minder aandacht krijgt?
Ook de mensen die zorgen, blijven zich ontwikkelen
We spreken regelmatig over de ontwikkeling van kinderen. We volgen hun groei, vieren nieuwe vaardigheden en proberen te begrijpen welke behoeften bij iedere levensfase horen.
Maar volwassenen blijven zich eveneens ontwikkelen.
Ook een moeder verandert door haar ervaringen, relaties en de verschillende levensfasen die ze doorloopt. Haar waarden kunnen verschuiven. Oude overtuigingen kunnen hun betekenis verliezen. Nieuwe interesses ontstaan en verlangens die jarenlang op de achtergrond bleven, kunnen opnieuw voelbaar worden.
Er hoeft geen crisis te zijn voordat we aandacht besteden aan die ontwikkeling.
Een vrouw mag nieuwsgierig zijn naar zichzelf, ook wanneer ze tevreden is met haar gezin en haar leven.
Ze mag onderzoeken wat haar energie geeft, welke dromen nog bij haar passen en waar ze in de komende jaren ruimte voor wil maken.
En misschien mogen we als samenleving ook nieuwsgieriger worden naar die vragen.
Wat als we een andere vraag beginnen te stellen?
Stel je voor dat we tijdens gesprekken met moeders wat vaker belangstelling tonen voor de vrouw die we tegenover ons hebben.
Dat we naast de verhalen over school, werk en het gezinsleven ook vragen waar zij op dit moment enthousiast van wordt.
Wat ze graag zou willen leren.
Welke ervaringen ze mist.
Waar ze naar verlangt.
Of waar ze de laatste tijd over nadenkt.
Misschien ontstaan er gesprekken die anders nauwelijks ruimte krijgen. Gesprekken waarin vrouwen zich gezien voelen als volledig mens, met een identiteit die zich blijft ontwikkelen.
Dat is iets waar ik in mijn werk met moeders veel waarde aan hecht. Omdat persoonlijke ontwikkeling niet ophoudt wanneer we kinderen krijgen. En omdat ons welzijn ook belangrijk is wanneer het nergens anders toe hoeft te dienen.
Mijn nieuwe artikel voor One Magazine
Deze week verscheen mijn gastartikel in One Magazine, waarin ik dieper inga op een vraag die me zowel persoonlijk als professioneel bezighoudt:
Moeder geworden, maar waar bleef de vrouw die je ook bent?
In dit artikel onderzoek ik waarom sommige vrouwen jaren na de geboorte van hun kinderen het gevoel krijgen dat ze zichzelf ergens onderweg zijn kwijtgeraakt.
Ik schrijf over de identiteitsverandering die met het moederschap gepaard gaat, de mentale belasting die vaak onzichtbaar blijft en de maatschappelijke verwachtingen die invloed hebben op de ruimte die vrouwen voor zichzelf ervaren.
Ook sta ik stil bij de vraag waarom zelfzorg niet altijd voldoende is wanneer de onderliggende verantwoordelijkheden onveranderd blijven.
Het is een onderwerp waarvan ik hoop dat we er vaker over gaan spreken. Binnen gezinnen, tussen partners, onder moeders en in de samenleving als geheel.
En misschien kun je, nadat je het hebt gelezen, eens aan een moeder in jouw omgeving vragen hoe het werkelijk met haar gaat.
Gewoon omdat je benieuwd bent naar de vrouw die ze is.
Opmerkingen