Er zijn momenten in het leven van een kind die we gemakkelijk onderschatten omdat ze klein lijken. Een speelafspraak die plotseling wordt afgezegd. Een beste vriend die de volgende dag liever met iemand anders speelt. Een verjaardag waarvoor alle kinderen uit de klas worden uitgenodigd, behalve jouw zoon of dochter. Of juist dat ene moment waarop je kind stralend thuiskomt en vertelt: "Mama, ik heb vandaag een nieuwe vriend gemaakt." Voor een volwassene lijken het misschien g

Veel ouders proberen gedrag te corrigeren, terwijl er iets anders speelt. In deze reflectie deel ik wat ouders vaak missen in de emotionele ontwikkeling van hun kind, en hoe een kleine verschuiving alles kan veranderen.

“Niet huilen, dat is voor meisjes.” Die woorden hoorde ik laatst op een schoolplein. Mijn hart kromp ineen. Want ik wist: het begint hier. Het idee dat jongens ‘stoer’ moeten zijn, hun tranen moeten inslikken, zich groot moeten houden... ook als het pijn doet, ook als ze bang zijn, ook als hun hart breekt. Als moeder van twee jongens en als opvoedcoach werk ik met ouders die het anders willen doen. Die wéten dat emoties onderdrukken alleen maar leidt tot innerlijke verwarring