Wat als je kind niet lastig is, maar anders werkt dan jij verwacht?
Soms verandert er in een gezin iets door één klein inzicht.
Het kind is nog hetzelfde. Het gedrag is er misschien zelfs nog steeds. En toch voelt het ineens anders, omdat je als ouder begrijpt waar je naar kijkt.
Dat vind ik een van de mooiste momenten in mijn werk.
Een moeder die ineens beseft: misschien hoef ik dit stukje van mijn kind helemaal niet weg te krijgen.
Een vader die gedrag dat hij altijd als koppig zag, opeens vanuit een ander perspectief kan bekijken.
Of een moeder die jarenlang dacht dat zij tekortschiet, en ontdekt dat ze vooral geprobeerd heeft zichzelf in een vorm te duwen die helemaal niet bij haar past.
Voor mij raakt dat aan de essentie van bewust ouderschap.
We kijken zo snel naar wat er anders moet
Als een kind gedrag laat zien dat lastig is, zoeken we bijna automatisch naar een oplossing.
Hoe zorgen we dat hij beter luistert?
Hoe krijgen we haar rustiger?
Hoe leren we hem eerst na te denken?
Hoe zorgen we dat ze minder gevoelig reageert?
Natuurlijk hebben kinderen grenzen en begeleiding nodig. Dat hoort bij opvoeden. Maar voordat we bepalen wat er moet veranderen, vind ik een andere vraag minstens zo belangrijk:
Begrijp ik eigenlijk wat ik zie?
Want hetzelfde gedrag kan vanuit een heel andere behoefte ontstaan dan wij als volwassenen denken.
En zodra we gedrag anders begrijpen, gaan we vaak vanzelf ook anders begeleiden.
Mijn kennismaking met Human Design binnen gezinnen
Dat is een van de redenen waarom Human Design voor kinderen en gezinnen mij zo fascineert.
Ik zie het niet als een opvoedmethode en ook niet als een handleiding waarin staat wat je met een bepaald kind moet doen. Voor mij is het een extra laag naast mijn pedagogische kennis en mijn ervaring met kinderen en ouders.
Een blauwdruk kan iets zichtbaar maken waar een ouder intuïtief misschien al jaren tegenaan loopt, maar nog geen woorden voor had.
Waarom lijkt het ene kind eindeloos energie te hebben, terwijl het andere zich regelmatig moet terugtrekken?
Waarom neemt het ene kind spontaan initiatief en wil het andere eerst observeren?
Waarom werkt dezelfde opvoedaanpak bij twee kinderen binnen één gezin totaal verschillend?
Die verschillen hoeven niet onmiddellijk opgelost te worden. Soms mogen we ze eerst leren kennen.
Misschien hoeven we onze kinderen minder te vormen
Dat raakt voor mij aan iets veel groter dan Human Design.
Kinderen groeien op in een wereld vol verwachtingen.
Thuis, op school, in sportclubs en uiteindelijk in de maatschappij leren ze voortdurend hoe iets hoort. Hoe je je gedraagt, hoe snel je iets zou moeten kunnen, hoeveel energie je zou moeten hebben, hoe sociaal je hoort te zijn en hoe je emoties zou moeten uiten.
Een deel daarvan hebben kinderen natuurlijk nodig om samen te kunnen leven. Maar ergens tussen begeleiden en aanpassen kunnen we ook iets kwijtraken.
De vraag wie dit kind zelf is.
Ik geloof dat opvoeden ook betekent dat we nieuwsgierig blijven naar die persoon die zich voor onze ogen ontvouwt. Dat we niet alleen kijken naar wat een kind nog moet leren, maar ook naar wat er al aanwezig is.
Zijn temperament.
Zijn ritme.
Zijn gevoeligheid.
Zijn manier van beslissingen nemen.
Zijn energie.
Zijn eigenheid.
En soms is de ouder degene die zichzelf opnieuw leert begrijpen
Misschien vind ik dat nog wel een van de meest bijzondere kanten van werken met gezinnen.
Wanneer je naar de verschillen tussen ouder en kind kijkt, wordt niet alleen het kind zichtbaarder. Ook de ouder komt in beeld.
Hoe vaak beoordelen we onszelf als moeder of vader vanuit een ideaalbeeld?
Ik zou geduldiger moeten zijn.
Ik zou meer met mijn kind moeten spelen.
Ik zou dit makkelijker moeten kunnen.
Andere ouders lijken hier zoveel meer energie voor te hebben.
Maar wat als jouw kind werkelijk iets anders nodig heeft dan jij dacht? En wat als jij niet dezelfde ouder hoeft te zijn als de moeder naast je, je partner of het beeld dat je ooit van goed ouderschap hebt gemaakt?
Dan kan begrip ineens ook ruimte geven aan de ouder.
Ruimte om grenzen te respecteren.
Om anders verbinding te maken.
Om met een kind te praten over verschillen.
En om te ontdekken dat een liefdevolle ouder zijn niet betekent dat je voortdurend over jezelf heen moet stappen.
Een blauwdruk mag nooit een bestemming worden
Voor mij zit daar ook een belangrijke grens.
Human Design mag nooit een nieuwe verzameling verwachtingen worden.
Een kind is geen type dat we vervolgens door die bril moeten blijven bekijken. Een blauwdruk mag nieuwsgierigheid openen, maar nooit de nieuwsgierigheid naar het echte kind vervangen.
Want uiteindelijk staat er altijd een mens voor je.
Een mens dat groeit, verandert, experimenteert en zichzelf nog aan het ontdekken is.
Misschien is dat precies waarom ik Human Design binnen gezinnen zo interessant vind.
Niet omdat ik ermee wil bepalen wie een kind is. Omdat het soms helpt om even onze eigen aannames opzij te zetten en opnieuw te kijken:
Wie heb ik eigenlijk voor me?
En wat gebeurt er wanneer ik dit kind begeleid vanuit begrip voor wie het al is?
Over precies die vraag schreef ik onlangs een gastartikel voor One. Magazine. Daarin deel ik ook twee voorbeelden uit mijn werk met gezinnen en laat ik zien hoe Human Design in de praktijk een heel andere blik op ouder en kind kan openen.
Opmerkingen